Monday, August 21, 2017

Χωρίς ποινές, πάντα θα κλαις

Τραγωδίες συμβαίνουν παντού στον κόσμο. Η διαφορά ανάμεσα στα έλλογα και στα άλογα όντα είναι ότι τα έλλογα όντα μαθαίνουν από τις τραγωδίες που τους συμβαίνουν και προφυλάσσονται ώστε να μην τους ξανασυμβούν. Τα φοβερά ατυχήματα με τους τόσους νεκρούς που συνεχίζονται σε όλη την χώρα, και ακόμα περισσότερο στην Κρήτη, αποδεικνύουν ξανά αυτό που πολλοί Έλληνες δεν θέλουν να παραδεχτούν: ότι ο λόγος που βρισκόμαστε σε αυτή την άθλια κατάσταση δεν είναι ότι υπάρχουν κάποιοι κακοί ξένοι που θέλουν το κακό μας (προφανώς υπάρχουν και ορισμένοι τέτοιοι, αλλά δεν είναι αυτοί ο λόγος). Ο λόγος που βρισκόμαστε σε αυτή την άθλια κατάσταση, ως λαός, είναι ότι μια πολύ μεγάλη μερίδα Ελλήνων δεν θέλουν να μάθουν από τα λάθη τους, δεν τους ενδιαφέρει το κοινό καλό, ενδιαφέρονται ο καθένας μονάχα για την πάρτη του και για λίγα πολύ κοντινά τους πρόσωπα, επιδιώκοντας να ζήσουν καλά ακόμα και εις βάρος του συνόλου. Αυτό, με μαθηματική ακρίβεια, οδηγεί το σύνολο στην καταστροφή. Αλλά όταν δεν είσαι έλλογο ον δεν μπορείς να επεξεργασθείς την πληροφορία.
Πριν από έξι μήνες είχα ποστάρει ένα κείμενο, με τίτλο: «Ούτε το κλάμα δεν μας αξίζει».
Τότε, η αφορμή ήταν το τροχαίο με την Πόρσε. Τώρα, η αφορμή είναι οι δύο νεκροί νέοι στον δρόμο έξω από το Πολυτεχνείο Κρήτης, σ' έναν δρόμο που έχουν υπάρξει ξανά φοβερά δυστυχήματα.
Εύχομαι με όλη μου την καρδιά να μην χρειαστεί να το ξαναποστάρω. Για να μην το ξαναποστάρω, όμως δεν αρκούν οι ευχές. Υπάρχουν δύο τρόποι που εφαρμόζονται παντού στον κόσμο για κάθε σοβαρό πρόβλημα, ειδικά για τα αυτοκινητιστικά: πρόληψη, μέσω ενημέρωσης και ειδικών προγραμμάτων στα σχολεία και καταστολή, με σκληρές ποινές για όλους τους παραβάτες. Ειδικά στην Ελλάδα, οι ποινές πρέπει να γίνουν πολύ σκληρότερες και να εφαρμόζονται σε όλους. Όσο κοιτάμε τις ποινές με στραβό μάτι, εμείς που είμαστε πολύ φευγάτοι για να μπούμε σε καλούπια, δεν υπάρχει ελπίδα. Και, παρόλο που εκτίμησα την δήλωση του Κυριάκου Μητσοτάκη για το θέμα των τροχαίων στην Κρήτη (χρειαζόμαστε πολιτικούς που να έχουν το θάρρος να «κράζουν» τον λαό όταν χρειάζεται), στην ίδια δήλωση κάνει και ένα λάθος: λέει πως δεν γνωρίζει πού οφείλεται αυτό. Εγώ δεν λέω πως φταίει ο Μητσοτάκης - είναι νέος και θα κριθεί από την πορεία του, μακάρι αν κυβερνήσει να κάνει αυτά που έγραψε στην δήλωσή του. Αλλά δεν μπορεί να μην γνωρίζει ότι η τραγική οδήγηση στην Κρήτη οφείλεται στην ατιμωρησία που εξασφάλιζαν βουλευτές της ΝΔ και του ΠΑΣΟΚ επί δεκαετίες σε πολλά «φυντάνια» που παρανομούσαν με κάθε τρόπο, με αντάλλαγμα τα ψηφαλάκια από τις οικογένειες των «φυντανιών». 
Αυτό είναι το link για το κείμενο που είχα ποστάρει τον Φλεβάρη: http://polyk.blogspot.com.au/2017/02/blog-post_27.html


Monday, August 14, 2017

Νιγηριανοί δισεκατομμυριούχοι

Οι αναλογίες ανάμεσα στην ψήφο στον εξωφρενικά λαϊκιστή Τσίπρα στην Ελλάδα και στον εξωφρενικά λαϊκιστή Τραμπ στις ΗΠΑ είναι πολλές. Η πιο σημαντική είναι η άγνοια που είχε το ευρύ κοινό για το τι σκοπεύει ο Τσίπρας να εφαρμόσει στην Ελλάδα και ο Τραμπ στις ΗΠΑ με εξαίρεση την οικονομική πολιτική. Εκεί τα γνωρίζαμε όλα αναλυτικά: εμείς θα παίζαμε τα νταούλια και θα χόρευαν οι παγκόσμιες αγορές, και ο Τραμπ θα δημιουργούσε τόσες δουλειές που δεν θα είχαν πού να πρωτοδουλέψουν οι Αμερικάνοι.
Τώρα βλέπουμε στην Ελλάδα όλα τα εξωφρενικά και ανήθικα που κάνει η κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑΝΕΛ και βλέπουν και οι Αμερικάνοι ένα-ένα τα νομοθετήματα του Τραμπ. Το τελευταίο του κατόρθωμα, που ευτυχώς δεν πέρασε στα ψιλά των ΜΜΕ, είναι ότι κόβει τα κονδύλια που είχαν αφιερωθεί στον αγώνα για να μειωθούν οι εφηβικές εγκυμοσύνες (μπορείτε να διαβάσετε λεπτομέρειες εδώ, σε άρθρο των New York Times: https://www.nytimes.com/2017/08/11/opinion/health-teenage-pregnancy-prevention.html).
Το συγκεκριμένο πρόβλημα είναι τεράστιο στην Αμερική, και με τα κονδύλια που διέθεσε η κυβέρνηση Ομπάμα είχαν μειωθεί οι εφηβικές εγκυμοσύνες κατά 50% την τελευταία οκταετία. Ο ουσιώδης λόγος που κόβονται τώρα τα κονδύλια είναι ότι στην κυβέρνηση Τραμπ, στα σχετικά πόστα, κουμάντο κάνουν άνθρωποι που πιστεύουν ότι έχουν την λύση για να μειωθούν οι εφηβικές εγκυμοσύνες. Και η λύση είναι να πουν στους εφήβους να απέχουν από το σεξ. Μόλις τους το πουν και τους το ξαναπούν, οι έφηβοι θα σταματήσουν να κάνουν σεξ και το πρόβλημα θα λυθεί.
Κάτι τόσο λογικό όσο το να ακούς έναν υπουργό Παιδείας στην χώρα σου να λέει πως τα παιδιά θα κάνουν λιγότερες ώρες μάθημα στο δημοτικό απ’ ότι στις χώρες της Αφρικής, επειδή δεν θέλουμε να τα κουράζουμε, και ότι είναι δουλειά των φοιτητών να διώχνουν τους εμπόρους ναρκωτικών από τα πανεπιστήμια.
Είναι τραγικό αυτό που συμβαίνει και στις δύο χώρες, αλλά δεν είναι άδικο. Κάποιοι άνθρωποι μας υποσχέθηκαν πράγματα που έμοιαζαν τόσο πιθανά, αν τα σκεφτόταν κανείς έστω και λίγο, όσο το να είναι αληθινά τα emails από Νιγηριανούς δισεκατομμυριούχους που θέλουν να μοιραστούν την περιουσία τους μαζί μας. Κι εμείς τους ψηφίσαμε.  



Monday, August 07, 2017

Ενάντια στη δημοκρατία

Ένας φίλος, σήμερα, μου πρότεινε να διαβάσω δυο καινούργια βιβλία που επιτίθενται στην δημοκρατία – εξηγούν ότι, αφού η δημοκρατία οδηγεί σε τόσο τραγικές επιλογές ανθρώπων όπως αυτές που βλέπουμε όλο και πιο συχνά στην ηγεσία διαφόρων χωρών του κόσμου, πρέπει να βρούμε ένα σύστημα για να την αντικαταστήσει.
Ο φίλος μου δεν συμφωνούσε με το συμπέρασμα των βιβλίων, αλλά βρήκε πολύ ενδιαφέρουσα την ανάλυση που έκαναν για το πώς στην δημοκρατία συγκεκριμένοι άνθρωποι, εκμεταλλευόμενοι παθογένειες στην γνώση και στην ψυχολογία των μεγάλων μαζών, μπορούν να πάρουν την εξουσία και να οδηγήσουν σε τεράστιες καταστροφές.
Το ένα βιβλίο προτείνει αντί για ψηφοφορία να γίνεται κλήρωση για τους βουλευτές, ανάμεσα σε όλο τον πληθυσμό.
Το δεύτερο βιβλίο (για το οποίο μπορείτε να διαβάσετε την κριτική του New Yorker εδώ: http://www.newyorker.com/magazine/2016/11/07/the-case-against-democracy) προτείνει ένα σύστημα όπου όσοι έχουν ευρύ πεδίο γνώσεων θα έχουν πολύ μεγαλύτερη ισχύ από τους υπόλοιπους. Αυτό μπορεί να γίνει, λέει το βιβλίο, είτε με το να επιτρέπεται να ψηφίζουν μόνο όσοι έχουν αποδείξει, μέσω εξετάσεων, ότι έχουν συγκεκριμένο επίπεδο γνώσεων, είτε με το να ψηφίζουν όλοι αλλά όσοι έχουν γνώσεις να διαθέτουν περισσότερες ψήφους (να «μετράει» π.χ. διπλή η ψήφος τους), είτε με το να ψηφίζουν όλοι, όπως σήμερα, αλλά να υπάρχει ένα συμβούλιο «σοφών» το οποίο θα μπορεί να ασκεί βέτο σε αποφάσεις της κυβέρνησης που θα τις κρίνει καταστροφικές.
Οι προτάσεις και των δύο βιβλίων είναι ιδιαίτερα προβληματικές, φυσικά. Η πρώτη αφήνει την μοίρα μιας χώρας στην τύχη και η δεύτερη είναι βαθιά ρατσιστική. Αλλά όσο οι άνθρωποι, παγκοσμίως, θα συνεχίζουν τον αυτοκαταστροφικό κατήφορο των τελευταίων ετών στις πολιτικές τους επιλογές, αρνούμενοι να σκεφτούν ορθολογικά για το μέλλον το δικό τους και των παιδιών τους, τόσο περισσότερο θα αυξάνονται οι φωνές ενάντια στην δημοκρατία.

Thursday, August 03, 2017

O έμπορας

Τα δύο θέματα μοιάζουν διαφορετικά, αλλά δεν είναι.
Το πρώτο είναι ο καινούργιος νόμος του υπουργείου Παιδείας, σύμφωνα με τον οποίο οι σημαιοφόροι και οι παραστάτες στο δημοτικό θα προκύπτουν από κλήρωση (κι αν σου κάτσει; όπως λέει και η διαφήμιση του Τζόκερ).
Το δεύτερο είναι η ατάκα του Τσακαλώτου στην Βουλή: «Μη μας λέτε για τα ναρκωτικά και τη βία, πείτε μας για τις καταλήψεις, ότι θέλετε τους φοιτητές να κάθονται στα αυγά τους». Με άλλα λόγια, είπε ξεκάθαρα ότι τα ναρκωτικά, η βία και η πορνεία (βλέπε Αριστοτέλειο) μέσα στο ελληνικό πανεπιστήμιο δεν τον απασχολούν, αρκεί να μπορούν να γίνονται καταλήψεις. Μια απλή καθημερινή δήλωση, δηλαδή, που θα έκανε ένας υπουργός οπουδήποτε στον κόσμο.
Θα σας πω τώρα γιατί δεν είναι διαφορετικά τα θέματα.
Ποιος έμπορος στην πιάτσα, σε οποιοδήποτε είδος εμπορίου είναι το γατόνι; Ο μόρτης, ο ξύπνιος, ο ευέλικτος, ο σωστός ο έμπορας; (επειδή είναι μόρτης το «ο» γίνεται «α»). Ο μόρτης, ο ξύπνιος, ο σωστός είναι αυτός που: α) διατηρεί τους πελάτες που έχει και β) παρακολουθεί την πιάτσα, ξέρει τι ζητάει ο κόσμος και απευθύνεται με το προΐόν του σε όλο και περισσότερους πιθανούς πελάτες.
Ε, λοιπόν, αυτές τις μέρες ο Ευκλείδης ο Τσακαλώτος κάνει την πρώτη δουλειά και ο Κώστας ο Γαβρόγλου κάνει την δεύτερη, ψάχνοντας για πελάτες-ψηφοφόρους. Ο Ευκλείδης λέει στον παλιό ΣΥΡΙΖΑ, του 3%, που γούσταρε σαν τρελός όποια κατάληψη κι αν υπήρχε, ότι μην φοβάστε, μπορεί στην οικονομία να σας ξεσκίζουμε επειδή φταίνε οι κακοί οι ξένοι, αλλά στην Παιδεία παραμένουμε οι κολλητοί σας και θα σας αφήνουμε να κάνετε ότι γουστάρετε. Έτσι για να κρατάμε τα πελατάκια. Ο Κώστας (γνωστός και ως «ρωμαλέος») απευθύνεται στον πολύ κόσμο, στα καινούργια τα πελατάκια και του λέει: «τέλος αυτά τα φασιστικά που ήξερες με τους καλύτερους να βγαίνουν μπροστά, τώρα μπορεί και το δικό σου παιδί αν είναι λίγο κωλόφαρδο να σηκώσει την σημαία». Γιατί το κάνει; Επειδή «ζυγίζει» τους πελάτες. Ξέρει ότι οι πελάτες-γονείς στην Ελλάδα κανακίζουν τα παιδιά τους περισσότερο από άλλες χώρες, ότι θα ήθελαν να τα δουν σημαιοφόρους και ότι προφανώς η μεγάλη πλειοψηφία των παιδιών δεν είναι άριστοι μαθητές (επειδή δεν γίνεται να είναι όλοι άριστοι). Οπότε, τους «χαϊδεύει» προωθώντας την εξίσωση όλων των μαθητών προς τα κάτω: είμαστε όλοι ίσοι, δεν χρειάζεται να διακριθείς για να τιμηθείς σηκώνοντας την σημαία. Αρκεί να σε θυμηθεί η θεά τύχη. Μπορεί το παιδί σου να μην ανοίγει βιβλίο ή να έχει σπάσει στο ξύλο τρεις-τέσσερις συμμαθητές του, αλλά αν του κάτσει θα είναι σημαιοφόρος. Αριστείες και αξιολογήσεις και άλλες τέτοιες βλακείες κομμένες. Εξάλλου η αριστεία είναι ρετσινιά, μας το είπαν οι άνθρωποι από τις πρώτες μέρες της κυβέρνησής τους. Μπαλτάς-Φίλης-Γαβρόγλου, το τρενάκι του τρόμου που συνεχίζει να διαλύει τα πάντα στην Παιδεία της χώρας.
Εγώ λέω να επεκτείνουμε την λογική του Κώστα του Γαβρόγλου. Γιατί να στέλνουμε τους καλύτερους αθλητές στους Ολυμπιακούς αγώνες και στα παγκόσμια πρωταθλήματα, να εκπροσωπούν την χώρα; Να στέλνουμε κάποιον Έλληνα τυχαία, με κλήρωση. Ομοίως για τις Ολυμπιάδες Μαθηματικών και Φυσικής. Ή και γενικά στην ζωή, γιατί να ξεχωρίζουν κάποιοι, να αξιολογούνται ως καλύτεροι από άλλους, να επιλέγονται για κάποιες δουλειές; Ας γίνεται κλήρωση για όλα. Ο καθένας μας θα ξέρει πως ούτε οι ικανότητες, ούτε η προσπάθειά του παίζουν κανένα ρόλο, όλα είναι τυχαία για την εξέλιξή του στη ζωή.
Μου άρεσε πολύ και η καταπληκτική εξήγηση του Κώστα για την κλήρωση στους σημαιοφόρους και στους παραστάτες: αφού όλοι πάνε στρατό, γιατί να μην μπορούν όλοι να κρατήσουν και την σημαία; έγραψε σε ανακοίνωσή του το υπουργείο Παιδείας. Ίσως να μην τους έχει πει κανείς ότι και στον στρατό, όπως παντού, υπάρχουν τα επίλεκτα σώματα, οι ειδικές δυνάμεις. Μήπως, αν γίνει κάποιο σοβαρό επεισόδιο, να το ρίξουμε σε κλήρο αν θα στείλουμε τα ΛΟΚ ή κάποιον φαντάρο που κάνει την θητεία του αραχτός σε κάποιο γραφείο;
Και γιατί να μην εξισωθούμε όλοι προς τα κάτω; θα μου πείτε. Εδώ ο Αλέξης ο Τσίπρας, που δεν είχε διακριθεί ποτέ του σε τίποτα, είναι πρωθυπουργός της χώρας και μας λέει στα μούτρα με την συνέντευξή του στον Guardian ότι μπορεί να είναι ψεύτης, αλλά δεν είναι απατεώνας.
Μια κουβέντα ακόμα για τον Ευκλείδη τον Τσακαλώτο: ο άνθρωπος αυτός είναι καθηγητής πανεπιστημίου στα Οικονομικά, οπότε γνωρίζει πώς να σκέφτεται ορθολογικά. Στην τοποθέτησή του όμως προχθές είπε: «Δεν θέλουν κάποιοι να γίνονται καταλήψεις, εγώ έχω πάρει μέρος σε πολλές, εγώ πιστεύω ότι οι πολλές είναι λάθος, αλλά κι αν είναι λάθος και δεν συμφωνώ δεν σημαίνει ότι δεν μπορώ να συζητήσω».
Ερώτηση: Τι σημαίνει «πολλές» καταλήψεις; Πόσες ακριβώς είναι οι «πολλές»; Στο μυαλό κάποιου μπορεί ακόμα και μία να είναι πολλή. Στο μυαλό κάποιου άλλου, ακόμα κι αν όλη η χώρα είναι κατειλημμένη, όλα είναι οκ και μπράβο μας που έχουμε υπό κατάληψη τα πάντα. Αν είναι θέμα προσωπικής εκτίμησης του καθενός το «πολλές» και το «λίγες» τότε οδηγούμαστε σε ζούγκλα, διότι όπως έχει πει ο ντέρτι Χάρι, οι γνώμες είναι σαν τις… (ξέρετε), όλοι έχουν από μία.  
Είτε είναι, λοιπόν, καλές οι καταλήψεις παντού, όσες κι αν γίνουν, είτε δεν είναι και δεν πρέπει να γίνονται καθόλου. Δεν έχει τόση σημασία αν είσαι υπέρ της μιας ή της άλλης άποψης, έχει σημασία να είσαι καθαρός άνθρωπος στις θέσεις σου. Ο Ευκλείδης Τσακαλώτος ξέρει ότι αυτό που λέει ότι «οι πολλές είναι λάθος» δεν στέκει ορθολογικά και οδηγεί σε χάος. Αλλά ο καλός ο έμπορας κάτι τέτοιες λεπτομέρειες τις ξεπερνάει για πλάκα.

Monday, July 31, 2017

Να αγαπηθούμε λίγο περισσότερο σε αυτή την πόλη (με αφορμή το κτίριο της παλιάς Μεραρχίας)

Πριν γράψω για το θέμα της παλιάς Μεραρχίας, για το οποίο συζητούν όλοι στα Χανιά, ήθελα να έρθω ο ίδιος στην πόλη και να μιλήσω προσωπικά με πολύ κόσμο γι’ αυτό. Τώρα λοιπόν που ήρθα και μίλησα, θέλω να ξεκινήσω γράφοντας πως πρέπει να αγαπηθούμε λίγο περισσότερο σε αυτή την πόλη. Για να αγαπηθούμε, νομίζω πως χρειάζεται μόνο ένα πράγμα: να ξεπεράσουμε τον εμφύλιο που κουβαλάμε στα κεφάλια μας (αφού η συντριπτική πλειοψηφία των ανθρώπων που εκφράζονται δημόσια για το θέμα δεν έχουν κανένα προσωπικό όφελος από την έκβασή του) και να βάλουμε το μυαλό μας να δουλέψει ορθολογικά.
Πάμε, λοιπόν, ορθολογικά, να δούμε ένα-ένα όσα ακούγονται και λέγονται για το θέμα:
1.      «Για όλα φταίνε οι αναρχοάπλυτοι της κατάληψης Rosa Nera». Άσχετα με το αν διαφωνώ με τις καταλήψεις, δεν μπορώ ούτε να την ακούω αυτή τη λέξη («αναρχοάπλυτοι») για όσους συμμετέχουν στις δράσεις της κατάληψης. Αρκετοί εξ αυτών των ανθρώπων προσφέρουν, χωρίς αμοιβή, με διάφορους τρόπους σε συνανθρώπους τους που έχουν ανάγκη. Γνωρίζω – είμαι σίγουρος πως κι εσείς γνωρίζετε – αρκετούς «δημοκρατικοπλυμένους» που δεν δίνουν ούτε του αγγέλου τους νερό. Ξέρουμε λοιπόν όλοι μας ότι οι δηλώσεις που κάνει ο καθένας για το ποια είναι η ιδεολογία του μπορεί να είναι τρίχες κατσαρές. Οι πράξεις μετράνε. Δεν μηδενίζουμε ανθρώπους αφορίζοντάς τους μαζικά, αυτό είναι φασισμός. Επίσης, η κατάληψη του κτιρίου διαρκεί 13 χρόνια επειδή προηγούμενες πρυτανείες και η πολιτεία έχουν επιτρέψει την κατάληψη. Τέλος, όπως υπάρχουν κάποιοι βίαιοι άνθρωποι και ομάδες κρούσης στην κατάληψη, υπήρχαν βίαιοι άνθρωποι και ομάδες κρούσης επί πολλά χρόνια στα «μεγάλα» κοινοβουλευτικά μας κόμματα, και ιδιαίτερα μέσα στα πανεπιστήμια. Αλλά η ελληνική κοινωνία, φανατισμένη σε μεγάλο ποσοστό με την ΝΔ και το ΠΑΣΟΚ, αποδεχόταν αυτές τις ομάδες και τις βιαιότητες μια χαρά. Άρα δεν είναι θέμα ιδεολογίας, η βία (με εξαίρεση την Χρυσή Αυγή). Είναι θέμα προσωπικού ήθους ανθρώπων, άρα, και πάλι, δεν τσουβαλιάζουμε διαφορετικούς ανθρώπους χρησιμοποιώντας μαζικούς χαρακτηρισμούς.
2.     «Ο πρύτανης ξεπουλάει την περιουσία του Πολυτεχνείου». Δεν την ξεπουλάει, νοικιάζει τα κτίρια για 25 χρόνια. Επίσης, το «ξεπουλάει» σημαίνει πως το τίμημα είναι χαμηλό. Το τίμημα είναι πάνω από 26 εκατομμύρια Ευρώ. Υπάρχει οικονομοτεχνική μελέτη που δείχνει πως το τίμημα είναι μικρό; Όχι. Άρα ξεπούλημα δεν υπάρχει.
3.     «Είναι παράνομη η παραχώρηση». Όλες οι διαδικασίες είναι νόμιμες, εξάλλου αν ήταν παράνομες θα υπήρχαν δικαστικές προσφυγές.
4.     «Η περιοχή δεν θα είναι προσβάσιμη στους πολίτες». Υπάρχει ξεκάθαρος όρος στο συμβόλαιο ώστε η ανάδοχος εταιρία να αναπλάσει την πλατεία στην οποία θα είναι ελεύθερη η πρόσβαση του κοινού και να δημιουργήσει χώρους αναψυχής εντός και εκτός των κτιρίων και να τους διαθέσει για κοινή χρήση.
5.     «Ο πρύτανης κάνει μπίζνες». Τι σημαίνει αυτό, ακριβώς; Βγάζει μήπως προσωπικό οικονομικό κέρδος από την υπόθεση; Κανείς δεν έχει πει κάτι τέτοιο. Αυτό που κάνει είναι ότι φροντίζει ώστε το Πολυτεχνείο να βγάλει χρήματα από την περιουσία του. Αυτό σε ποια χώρα του κόσμου είναι μεμπτό; Ακόμα, δεν έχω διαβάσει πουθενά, ούτε άκουσα να τονίζεται το εξής: τις προηγούμενες δεκαετίες, με τα λεφτά να ρέουν στο ίδρυμα, οι πρυτανείες που πέρασαν δεν έφτιαξαν καμία φοιτητική εστία, κι έτσι το πρόβλημα στέγασης των φοιτητών έγινε δραματικό. Ο Βασίλης Διγαλάκης κατάφερε και βρήκε λεφτά και έφτιαξε, μέσα στην κρίση, με την κρατική επιχορήγηση του Πολυτεχνείου μειωμένη κατά 75%, νέες εστίες για τους φοιτητές του Πολυτεχνείου. Αυτό πώς ταιριάζει με το προφίλ του «κακού μπίζνεσμαν» που προσπαθούν να του φτιάξουν;
6.     «Ο πρύτανης ακούγεται πως θα είναι υποψήφιος βουλευτής με την ΝΔ, άρα τα κάνει όλα αυτά επειδή θα έχει όφελος σε ψήφους». Παρόλο που δεν υπάρχει καμία επίσημη ανακοίνωση επ’ αυτού, ας πούμε ότι ο πρύτανης όντως θα κατέβει υποψήφιος με την ΝΔ στις εκλογές του 2019. Για να σταθεί το επιχείρημα πως τα κάνει όλα για τις ψήφους, πρέπει να δεχθούμε ότι το 2013, όταν εξελέγη πρύτανης και αποφάσισε άμεσα να μεταφέρει την διοίκηση του Πολυτεχνείου στο Ακρωτήρι και μετά να προκηρύξει διαγωνισμό για την αξιοποίηση των κτιρίων στο λιμάνι, ήξερε ως μέντιουμ ότι θα πέσει η κυβέρνηση Σαμαρά-Βενιζέλου, θα βγει ο ΣΥΡΙΖΑ, θα εκλεγεί αρχηγός στην ΝΔ ο Κυριάκος Μητσοτάκης και θα του προτείνει το 2017, τέσσερα χρόνια αργότερα, να κατέβει υποψήφιος βουλευτής. Αν ισχύουν όλα αυτά, γιατί να μην μας πει ο πρύτανης και τους αριθμούς του τζόκερ της επόμενης Πέμπτης, να κονομήσουμε; Η εναλλακτική εξήγηση είναι ότι πίστευε από την αρχή της θητείας του ότι πρέπει να αξιοποιηθούν τα κτίρια, αυτός ήταν ο σχεδιασμός του και αυτόν εφαρμόζει. Tο ότι το κάνει για ψηφοθηρικούς λόγους δεν στέκει λογικά.
7.     «Τα κτίρια είναι ιδιαίτερης ομορφιάς και ιστορικής σημασίας και ανήκουν στην πόλη». Έχω εργασθεί ως καθηγητής σε δύο πανεπιστήμια στο εξωτερικό, και έχω καλή γνώση της λειτουργίας πολλών άλλων. Τα πανεπιστήμια αυτά έχουν και ιδιωτικούς πόρους και πόρους από το κράτος. Το να συζητήσει κανείς στο εξωτερικό αν τα πανεπιστήμια έχουν δικαίωμα να αξιοποιήσουν την περιουσία τους θεωρείται απλώς αδιανόητο. Το να πάρουν τα πανεπιστήμια από κοινού αποφάσεις με άλλους φορείς για περιουσία του πανεπιστημίου δεν ανήκει ούτε στην σφαίρα του φανταστικού, επειδή ούτε καν το φαντάζεται κανείς. Το κάθε πανεπιστήμιο έχει συγκεκριμένα όργανα, αποφασίζει για το πώς θα χειριστεί την περιουσία του και δεν δίνει λογαριασμό σε κανέναν επ’ αυτού, ούτε πιστεύει κανείς ότι η περιουσία του πανεπιστημίου ανήκει «στην πόλη» όπου βρίσκεται το πανεπιστήμιο. Και ποια είναι η πόλη; Το δημοτικό συμβούλιο, ας πούμε; Τότε θα πρέπει το Πολυτεχνείο Κρήτης να ανήκει στον δήμο Χανίων, άρα κατ’ αντιστοιχία το κάθε πανεπιστήμιο της χώρας πρέπει να είναι υπηρεσία του δήμου και να παίρνει ο πρύτανης εντολές από τον δήμαρχο. Είναι το Πολυτεχνείο Κρήτης κάτι σαν την ΔΕΥΑΧ ή το Γραφείο Δημοτολογίου; Αν «η πόλη» δεν είναι το δημοτικό συμβούλιο, τότε ποιος είναι; Μήπως ο καθένας από μας; Σε αυτή την περίπτωση, τι ζητούν όσοι αντιτίθενται στην απόφαση του Πολυτεχνείου, να κάνει γκάλοπ το ίδρυμα για κάθε του απόφαση;
Το ότι τα κτίρια είναι ιδιαίτερης ιστορικής σημασίας είναι αλήθεια. Ιδιαίτερης ομορφιάς δεν είναι πια, διότι καταρρέουν. Υπάρχει άλλη δυνατότητα εκτός από την ενοικίασή τους για να βρεθούν πολλά εκατομμύρια Ευρώ ώστε να αναστηλωθούν αύριο το πρωί, να διατηρηθεί η ιστορική τους σημασία και να επανέλθει η ομορφιά τους; Μήπως θα δώσει δεκάδες εκατομμύρια Ευρώ το ελληνικό κράτος που τα έχει άφθονα;  
Ακόμα και μετά από τόση συζήτηση, δεν υπάρχει ούτε μία πρόταση που να εξηγεί με οικονομικούς όρους πώς μπορούν να σωθούν τα κτίρια χωρίς να προχωρήσει η μίσθωσή τους, με υποχρέωση μάλιστα της αναδόχου εταιρίας να τα επιστρέψει σε άριστη λειτουργική κατάσταση όταν τελειώσει η μίσθωση. Αν δεν γινόταν διαγωνισμός και τα κτίρια κατέρρεαν, όλοι θα έλεγαν πόσο ντροπή είναι αυτό και πόσο φταίει η διοίκηση του Πολυτεχνείου. Τώρα που γίνεται ο διαγωνισμός, πάλι υπάρχουν αρκετοί που λένε γιατί να γίνει και πόσο φταίει η διοίκηση του Πολυτεχνείου. Παρόλο που, όπως έγραψα, δεν καταλογίζω στην συντριπτική πλειοψηφία των ανθρώπων που παίρνουν αρνητική θέση για το θέμα κακές προθέσεις, πρέπει να πω ότι μου φαίνεται πως διαμαρτύρονται επειδή ο ουρανός δεν βρέχει λεφτά στα κεφάλια μας ώστε να λυθούν όλα μας τα προβλήματα. Αν τα λεφτά έρρεαν, ιδέες για την χρήση των κτιρίων υπάρχουν πολλές. Τώρα που δεν ρέουν, τι θέλουμε; Να τα αφήσουμε να καταρρεύσουν ως αντίποινα στην κακιά μας μοίρα που δεν μας έκανε πλούσιους; Το μόνο που ακούγεται από όσους διαφωνούν είναι ευχολόγια - τι ωραία που θα ήταν αν βρίσκονταν λεφτά, τι απαραίτητο που είναι να ενωθούμε, να προσπαθήσουμε, να ψάξουμε για λεφτά και ίσως κάπου κάπως κάποτε αν ενωθούμε να βρεθεί κάποιος μεγάλος χορηγός που θα μας χαρίσει δεκάδες εκατομμύρια από την καλή του την καρδιά και αν μας τα χαρίσει κάτσε να δούμε τότε τι ιδέες θα έχει ο καθένας μας για το πώς θα αξιοποιηθούν τα κτίρια, θα φτιάξουμε τότε με τα εκατομμύρια στην τσέπη μερικές επιτροπές να συσκεφθούν και να δούμε τι μπορεί να γίνει. Στέκουν αυτά λογικά; Τι καθόμαστε και συζητάμε; 
8.     «Γιατί να το πάρει Εβραίος το κτίριο;». Το άκουσα αυτό, και στενοχωρήθηκα, και μάλιστα από ανθρώπους διαφορετικών ιδεολογικών αφετηριών (δεξιοί και αριστεροί). Δεν καταλαβαίνω, υπάρχει κάποια παγκόσμια εβραϊκή συνωμοσία ενάντια στην Ελλάδα ή στα Χανιά, που πρέπει να την σταματήσουμε; Μήπως οι διαγωνισμοί να βγαίνουν αποκλείοντας ανθρώπους συγκεκριμένων εθνικοτήτων ή θρησκειών;
Ο πολύς κόσμος που τοποθετείται για το θέμα δεν γνωρίζει ακριβώς ποια είναι η οικονομική κατάσταση των πανεπιστημίων της χώρας. Η οικονομική κατάσταση των πανεπιστημίων της χώρας δεν είναι απλώς τραγική, είναι αξιοθρήνητη. Δεν υπάρχουν χρήματα ακόμα και για στοιχειώδη λειτουργικά έξοδα – και εννοώ στοιχειώδη. Αν δεν αξιοποιηθεί κάθε δυνατός πόρος, τα πανεπιστήμια της χώρας δεν μπορούν να τα βγάλουν πέρα. Η επόμενη επιλογή θα είναι να κλείσουν. Το να μην υπάρχουν λεφτά για τα στοιχειώδη και να θεωρητικολογούμε για δεκάδες εκατομμύρια Ευρώ που θα ήταν ωραίο να τα είχαμε δεν στέκει λογικά. 
Καταλήγω όπως άρχισα. Να αγαπηθούμε λίγο περισσότερο σ’ αυτή την πόλη. Να μην μηδενίζουμε ανθρώπους, να μην διαβάλλουμε ανθρώπους που μπορούν και δίνουν ρεαλιστικές λύσεις σε μεγάλα προβλήματα, να ξέρουμε ακριβώς τι συμβαίνει πριν τοποθετηθούμε, και πάνω απ’ όλα να βάζουμε τον ορθολογισμό μπροστά για να πάρουμε θέση στα πράγματα.

Sunday, July 30, 2017

Η δήλωση του αιώνα

«Αν οι καλοί είναι να φύγουν στο εξωτερικό επειδή δεν πληρώνονται, εγώ τους προτρέπω να φύγουν».
Αυτό δήλωσε (ορίστε το link: https://www.youtube.com/watch?v=uYgf3xp0TPI) για τους επιστήμονες της χώρας ο υπουργός Παιδείας Κώστας Γαβρόγλου, σε συζήτηση για τα πανεπιστήμια στην Βουλή.
Είναι η δήλωση του αιώνα, στην Ελλάδα, διότι ποτέ δεν έχει στην πρόσφατη ελληνική ιστορία προτρέψει υπουργός πολίτες να φύγουν από τη χώρα, πόσο μάλλον το επιστημονικό δυναμικό των πανεπιστημίων.
Οι άνθρωποι που ταΐζουν τον Καρανίκα, που δημιουργούν γραφείο του πρωθυπουργού στην Θεσσαλονίκη για να ταΐζουν μερικούς δικούς τους ακόμα, που έχουν δηλώσει πως η αριστεία είναι ρετσινιά, που έφτασαν τα παιδιά στα δημοτικά σχολεία να κάνουν λιγότερες ώρες μάθημα από την Ουγκάντα, οι άνθρωποι αυτοί δεν κουνάνε απλώς το δάχτυλο στους εκατοντάδες χιλιάδες που έχουν φύγει στο εξωτερικό μέσα στην κρίση. Τώρα πια τους κουνάνε και το μαντήλι.
Αφού ο Κώστας ο Γαβρόγλου προτρέπει τους καλούς Έλληνες επιστήμονες να φύγουν από τη χώρα, να τον προτρέψω κι εγώ να σηκωθεί να φύγει από την θέση του υπουργού Παιδείας, διότι κατά την γνώμη μου λερώνει την καρέκλα που κάθεται.

Monday, July 24, 2017

Η ύβρις και η τιμωρία

Δεν λέω, καλό είναι κάθε άνθρωπος να έχει μια-δυο σπουδαίες ιδέες στη ζωή του. Αλλά αυτό που κάνει τους ξεχωριστούς ανθρώπους να είναι ξεχωριστοί είναι ότι δεν σταματάνε στις δύο ιδέες, αλλά κατεβάζουν τη μία σούπερ λύση μετά την άλλη, χωρίς σταματημό.
Έτσι και ο υπουργός Παιδείας της χώρας, ο Κώστας ο Γαβρόγλου. Που δεν έμεινε στην φανταστρουμφική του πρόσφατη δήλωση, ότι για να φύγουν οι έμποροι ναρκωτικών και οι νταβατζήδες μέσα από το Αριστοτέλειο Πανεπιστήμιο πρέπει να δημιουργηθεί ένα ρωμαλέο φοιτητικό κίνημα που θα τους διώξει. Όχι, ο Κώστας μετά το όραμα των φοιτητών-Ράμπο που θα καθαρίσουν το πανεπιστήμιο από εγκληματίες, πέρασε στην επόμενη ιδέα.
Η διοίκηση των πανεπιστημίων χρειάζεται αποκομματικοποίηση, είπε σε πρόσφατες δηλώσεις του. Και, αφού εντόπισε με το κρυστάλλινο ρωμαλέο βλέμμα του το πρόβλημα, προχώρησε στην ανακοίνωση της λύσης. Για να αντιμετωπίσει την κομματικοποίηση της διοίκησης στα πανεπιστήμια, θα επαναφέρει την ψήφο των κομματικών φοιτητικών παρατάξεων στις πρυτανικές εκλογές. ώστε ο κάθε υποψήφιος πρύτανης να πρέπει να παρακαλάει τους συνδικαλιστές φοιτητές για ψήφο. Το ακούει κανείς και νομίζει πως βρίσκεται στο «Μεγάλο Παζάρι» και μόλις διάλεξε τον κύριο Ζονγκ. Μόνο που εδώ δεν είναι τηλεπαιχνίδι, είναι η ζωή μας.
Ζούμε στην χώρα που, επί χρόνια, θεωρούσαμε φυσιολογικό στο τέλος της χρονιάς μαθητές να καίνε βιβλία. Το ότι τα βιβλία αυτά ήταν αγορασμένα με τους φόρους όλων μας είναι σημαντικό, αλλά δεν είναι το κρίσιμο. Το κρίσιμο είναι ότι ΕΚΑΙΓΑΝ ΒΙΒΛΙΑ. Αυτή η σκηνή, των βιβλίων να καίγονται, έχει δημιουργήσει πια  συνειδήσεις για γενιές Ελλήνων. Η γραμμή που συνδέει τα καιγόμενα βιβλία με τον Πάνο Καμμένο να ουρλιάζει «στα τέσσερα» μέσα στην Βουλή είναι μια ευθεία γραμμή. Η ύβρις τιμωρείται πάντα.
Η τιμωρία των Ελλήνων ονομάζεται κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑΝΕΛ.

Sunday, July 16, 2017

Σατανάδες, σατανάδες!

Ευτυχώς, μάθαμε επιτέλους ποιοι άνθρωποι ψηφίζουν ΝΔ σε αυτή τη χώρα. Μπορεί να είναι μερικά εκατομμύρια άνθρωποι, οπότε δυσκολευτήκαμε να το μάθουμε, αλλά τους εντοπίσαμε όλους, γιατί έχουμε κυβέρνηση που ξέρει να ερευνά. Σύμφωνα λοιπόν με τον Σύμβουλο Στρατηγικού Σχεδιασμού του Πρωθυπουργού της Ελλάδας, κύριο Νίκο Καρανίκα, οι άνθρωποι που ψηφίζουν ΝΔ είναι:
-        Όσοι δέρνουν τις γυναίκες και τα παιδιά τους
-        Όσοι βασανίζουν μετανάστες και πρόσφυγες
-        Όσοι κλέβουν το κράτος
-        Όσοι έχουν τα λεφτά τους έξω από την χώρα
-        Όσοι βρίζουν τους γκέι
-        Όσοι χτίζουν αυθαίρετα
-        Όσοι μπαζώνουν τις παραλίες μπροστά στο εξοχικό τους
-        Όσοι δεν πληρώνουν τους εργαζόμενους
-        Όσοι έχουν πληρώσει για να πάρουν το πτυχίο τους
-        Όσοι ρουφιανεύουν και εκμεταλλεύονται τον συνάνθρωπό τους
-        Όσοι υποκλίνονται στους Ναζιστές
-        Όσοι παραγράφουν την Ιστορία
Με λίγα λόγια, η εξονυχιστική επιστημονική έρευνα που διεξήγαγε η κυβέρνηση απέδειξε πως την ΝΔ την ψηφίζουν όλοι οι σατανικοί άνθρωποι στην Ελλάδα.
Ευτυχώς, υπάρχει ο ΣΥΡΙΖΑ και ο Νίκος Καρανίκας για να πρωτοστατήσουν στην μάχη του ΚΑΛΟΥ έναντι στον ΣΑΤΑΝΑ. Ακούγεται πως θα τους βοηθήσει στην μάχη και η Ελένη Λουκά.
Σοβαρά τώρα: σε οποιαδήποτε δημοκρατική χώρα του κόσμου τύχαινε στέλεχος της κυβέρνησης ή της αντιπολίτευσης να κάνει τέτοιο ποστ, θα πήγαινε σπίτι του την επόμενη μέρα και δεν θα επέστρεφε ποτέ στην πολιτική σκηνή.
Ο Νίκος Καρανίκας δεν πάει πουθενά, γιατί αυτά τα εμφυλιοπολεμικά παραληρήματα εκφράζουν ακριβώς την κυβέρνηση του τόπου. Είναι μια κυβέρνηση που εξελέγη πατώντας σε κηρύγματα μίσους και προσπαθεί με νύχια και με δόντια να κρατήσει το μίσος ζωντανό, για να επιβιώσει.
Στο ίδιο ποστ του, στο Facebook, ο άνθρωπος που από τρελός follower της Ελένης Μενεγάκη στο twitter βρέθηκε στο μέγαρο Μαξίμου να σχεδιάζει τις κινήσεις της ελληνικής κυβέρνησης αποκαλεί τον Διονύση Σαββόπουλο αμοράλ (ανήθικο) κλέφτη τραγουδιών. Προφανώς αναφέρεται στα τραγούδια του cd «Ξενοδοχείο», τα οποία ο Σαββόπουλος έχει διασκευάσει βάζοντας ελληνικούς στίχους και γράφοντας σε καθένα ακριβώς ποιος είναι ο αρχικός του δημιουργός. Ανάμεσα στα τραγούδια του «Ξενοδοχείου» περιλαμβάνονται μερικά από τα ωραιότερα ελληνικά τραγούδια των τελευταίων δεκαετιών, αφού ο Σαββόπουλος με πολύ σεβασμό κατάφερε να τα κάνει δικά μας.
Αυτό που ξαναζούμε είναι η εποχή της Αυριανής. Ένα καθεστώς που χρησιμοποιεί πολιτικές κινήσεις βόθρου για να συνεχίσει να κυβερνά. Τότε έβριζαν τον Χατζιδάκι (και όλους τους «δεξιούς»). Τώρα τον Σαββόπουλο (και πάλι όλους τους «δεξιούς»).
Όλα τα πρόσωπα που καλλιεργούν το μίσος έχουν ένα αφεντικό, που τους λέει τι να κάνουν, σε ποια ένστικτα να απευθυνθούν. Το αφεντικό τους λέγεται Αλέξης Τσίπρας. Απλώς δεν τους πληρώνει εκείνος. Τους πληρώνεις εσύ, που διαβάζεις αυτό το κείμενο. Και την δράση τους θα την πληρώνει ακριβά για πολλά-πολλά χρόνια στο μέλλον η χώρα. 

Wednesday, July 12, 2017

Η δεύτερη ευκαιρία - Ιούλιος 2017

Όπως είχα γράψει εδώ: (http://polyk.blogspot.com.au/2016/10/blog-post_26.html) αποφάσισα, 16 χρόνια μετά την πρώτη μου ποιητική συλλογή που είχε τίτλο «Ο Μυθοποιός», να δημοσιεύσω την 2η ποιητική μου συλλογή στο πολύ φιλόξενο λογοτεχνικό περιοδικό Fractal.
Τα ποιήματα δημοσιεύονται σε τετράδες, και η τετράδα των ποιημάτων του Ιουλίου δημοσιεύτηκε μόλις, εδώ: http://fractalart.gr/tessera-poiimata-polyxronis-koutsakis/
Για όσους θέλουν να διαβάσουν τα ποιήματα των προηγούμενων μηνών, τα links ακολουθούν.

Monday, July 10, 2017

Λίγος σεβασμός επιτέλους στην Ιστορία (μου)!

Άκουσα τον Αλέξη Τσίπρα στη Βουλή, να αναφέρει για πολλοστή φορά την φράση «εμείς κουβαλάμε πίσω μας και μια Ιστορία» (εννοεί την ιστορία της αριστεράς στην Ελλάδα). Τον άκουσα και τυχαία θυμήθηκα το εξής:
Πριν από 3 χρόνια αποφάσισα να πάω να παίξω «μονό» στο μπάσκετ, ένας εναντίον ενός, με έναν 25άρη φίλο. Είχα μόλις κλείσει τα 40 και ένιωθα πως, παρά τα λίγα κιλά που είχα βάλει, θα τον πατούσα εύκολα. Δεν με απασχολούσε ότι είχα κάποιους μήνες να παίξω. Δεν με απασχολούσε ότι ήταν 15 χρόνια μικρότερος. Δεν με απασχολούσε ότι ο αντίπαλός μου έπαιζε τακτικά μπάσκετ, κατέβαινε σε τουρνουά 3-on-3 με ομάδες, είχε αγωνιστική εμπειρία σε ομάδα της Αθήνας. Θα τον πατούσα εύκολα, για τον απλούστατο λόγο ότι εγώ είχα δει στην τηλεόραση το έπος του 1987, όταν πήραμε το Πανευρωπαϊκό. Είχα νιώσει να εμπνέομαι από αυτό, άρα ήμουν κι εγώ μεγάλος μπασκετμπολίστας.
Για κάποιον μυστήριο λόγο έχασα εύκολα 3-0 στα μονά.
Δεν μπορώ να καταλάβω γιατί. Αφού είμαι μεγάλος μπασκετμπολίστας. Κουβαλάω πίσω μου μια Ιστορία, που είναι όλη δική μου.

Thursday, July 06, 2017

Πόσες γενιές δυστυχισμένων φοιτητών ακόμα;

Το έχω γράψει ξανά και ξανά. Δεν βαριέμαι να το γράφω.
Διαβάζω σήμερα τίτλο σε ειδησεογραφικό site, όπου λέει πως οι μαθητές της τρίτης λυκείου συμπληρώνουν από σήμερα τα μηχανογραφικά για να επιλέξουν το όνειρό τους.
Με τα μηχανογραφικά δεν επιλέγεις όνειρο, όπως γράφει ο τίτλος του ρεπορτάζ. Συχνά επιλέγεις εφιάλτη. Με εξαίρεση τους λίγους μαθητές που γράφουν εξαιρετικά και μπαίνουν στην βασική τους επιλογή, για την πλειοψηφία τα μηχανογραφικά είναι τζόκερ. Βλέπεις τους βαθμούς σου στα μαθήματα που εξετάστηκες (συχνά σε άσχετα θέματα με τις απαιτήσεις της σχολής που θες να μπεις), συμπληρώνεις διάφορες σχολές και τελικά μπαίνεις "όπου κάτσει". Κι αυτό το "όπου κάτσει" καθορίζει σε μεγάλο βαθμό την ζωή σου.
Τα ελληνικά πανεπιστήμια είναι γεμάτα με δυστυχισμένους φοιτητές, που μπήκαν σε σχολές που δεν ήθελαν (είτε λόγω τζόκερ είτε επειδή δεν είχαν καλή ενημέρωση για την Σχολή). Και λόγω του τραγικού συστήματος των Πανελληνίων είναι εγκλωβισμένοι στην Σχολή τους και συνειδητοποιούν πως μπορεί ποτέ να μην σπουδάσουν και να μην δουλέψουν στο αντικείμενο που ανακάλυψαν στην πορεία πως τους ενδιαφέρει.
Υπάρχει ένας απλός τρόπος να αλλάξουμε δραστικά την ζωή των επόμενων γενιών των Ελλήνων.
Το μόνο που χρειάζεται είναι να βρεθεί κάποτε ένας υπουργός Παιδείας και μια κυβέρνηση που να αγαπάει τα παιδιά και να αναλάβει το πολιτικό κόστος της λύσης.
Δεν έχει βρεθεί μέχρι σήμερα. Κανείς.
Μέχρι να βρεθεί, συνεχίζω να ποστάρω εδώ την λύση που έχω προτείνει: http://polyk.blogspot.com.au/2015/09/2.html



Wednesday, July 05, 2017

Ο Αρκάς και η Έλενα Ακρίτα

Το άρθρο της κυρίας Έλενας Ακρίτα στα Νέα εις βάρος του Αρκά (http://www.tanea.gr/opinions/all-opinions/article/5456575/h-periptwsh-arka/) πάσχει τόσο πολύ και από τόσες πλευρές ώστε αναρωτιέται κανείς πώς μια τόσο έμπειρη αρθρογράφος και συγγραφέας μπόρεσε να το υπογράψει.
Από πού να το πιάσει κανείς; Από τον πληθυντικό της μεγαλοπρέπειας «Όλοι εμείς λοιπόν που σας θαυμάζουμε, απογοητευτήκαμε φίλτατε Αρκά»; Επειδή δεν αρέσει πια στην Ακρίτα ο Αρκάς, αυτό σημαίνει πως απογοητεύτηκαν ΟΛΟΙ από αυτόν; Δεν έχει μείνει ΕΝΑΣ άνθρωπος σε όλη την χώρα που να θαύμαζε τον Αρκά και να συνεχίζει να τον θαυμάζει; Η Έλενα Ακρίτα εκπροσωπεί, στο μυαλό της Έλενας Ακρίτα, όλη την χώρα;
Μήπως να πιάσει κανείς το άρθρο από το ότι η κυρία Ακρίτα δηλώνει μεγάλη θαυμάστρια του «παλιού» Αρκά αλλά φαίνεται να αγνοεί σκίτσα του όπως το παρακάτω που έκραζαν τις παλιές κυβερνήσεις…



αλλά και «δολοφονικά» πρόσφατα σκίτσα του όπως τα παρακάτω που επιτίθενται σε όλο το πολιτικό σύστημα;

Το χειρότερο όλων όμως είναι ότι η κυρία Ακρίτα γράφει το κείμενό της για να ταυτίσει τον Λαζόπουλο με τον Αρκά, ότι ο ένας δηλαδή έχει θέσει το ταλέντο του στην υπηρεσία της κυβέρνησης και ο άλλος εναντίον της κυβέρνησης.
Δηλαδή παίρνει έναν άνθρωπο (Λαζόπουλο) που εδώ και χρόνια προπαγανδίζει ξεκάθαρα υπέρ ενός κόμματος και κάνει προσωπικές επιθέσεις σε όσους είναι αντίπαλοι του κόμματος αυτού, χαϊδεύοντας διαρκώς το κοινό του που είναι πάντα αθώο και για όλα φταίνε οι συγκεκριμένοι πολιτικοί που ο τηλεευαγγελιστής απεχθάνεται. Και τον ταυτίζει με έναν σκιτσογράφο ο οποίος στην συντριπτική πλειοψηφία των σημερινών του σκίτσων τολμάει και κράζει τον ελληνικό λαό για τα λάθη του, και τονίζει ότι ο λαός φταίει για όσα του συμβαίνουν.
Ακόμα και στα σκίτσα του που σατιρίζουν ανελέητα την κυβέρνηση, ο Αρκάς κάνει αυτό που οι σατιρικοί καλλιτέχνες από την αρχαιότητα έκαναν: στέκεται απέναντι στην εξουσία. Ενώ ο Λαζόπουλος την στηρίζει μανιασμένα. Μεταξύ των δύο υπάρχει χάος.
Η Έλενα Ακρίτα έχει αποδείξει, μέσα από τα κείμενά της εδώ και πολλά χρόνια, πως είναι ένας πολύ έξυπνος άνθρωπος. Αυτό είναι που κάνει το συγκεκριμένο κείμενό της τόσο ακατανόητο.

Monday, July 03, 2017

Εσείς οι αστοιχείωτοι κι εμείς οι στοιχειωμένοι

Στην Ελλάδα δεν χρειαζόμαστε έναν συγγραφέα τρόμου σαν τον Στίβεν Κινγκ. Έχουμε τις ατάκες του Αλέξη Τσίπρα, που χαμογελαστά σπέρνει τρόμο σε όποιον κάνει τον κόπο να ακούσει τι λέει. Προχθές, χαμογελαστά πάλι, είπε πως «εμείς οι αστοιχείωτοι αρκετές φορές τα καταφέρνουμε παρά τα θεσμικά εμπόδια». Οι θεσμοί, δηλαδή η βάση κάθε δημοκρατικού πολιτεύματος, είναι εμπόδιο για τον πρωθυπουργό της χώρας και την παρέα του. Για παράδειγμα, έχουν δείξει επανειλημμένα πόσο τους ενοχλεί το Συμβούλιο της Επικρατείας, που ίδρυσε ο Ελευθέριος Βενιζέλος το 1929 για να διασφαλίσει τον έλεγχο της νομιμότητας των διοικητικών πράξεων - να μην επιτρέπεται δηλαδή στις κυβερνήσεις να αυθαιρετούν. Χαμογελαστά πάντα, ο πρωθυπουργός της χώρας μιλάει εναντίον των θεσμών, δηλαδή σπέρνει φασιστικές ιδέες. Η ατάκα του για τους αστοιχείωτους ήταν η δεύτερη σπουδαία ατάκα τρόμου μέσα σε λίγες μέρες – η προηγούμενη ήταν όταν υποδέχτηκε στο Μαξίμου τον Σταύρο Θεοδωράκη, που είχε κάνει μόλις εγχείριση για καρκίνο και του είπε: «αδυνατισμένο σε βλέπω, μην ανησυχείς, εδώ θα σε ταΐσουμε». Χιούμορ που τρέχει απ’ τα μπατζάκια του.
Πριν δυο μήνες, ο Χιουμορίστας Αλέξης Τσίπρας πήγε στο υπουργείο Παιδείας και κάλεσε όλα τα ΜΜΕ για να δώσει βαρυσήμαντη συνέντευξη τύπου. Εκεί ανακοίνωσε την κατάργηση των Πανελληνίων και τα ΜΜΕ το έπαιζαν για μέρες ως μέγιστη είδηση. Την επόμενη μέρα, ο υπουργός Παιδείας Κώστας Γαβρόγλου που καθόταν δίπλα του στην συνέντευξη, εξήγησε ότι δεν ξέρουν πώς θα γίνει αυτό. Από χθεσινό ρεπορτάζ (http://www.newsit.gr/ellada/Neo-lykeio-fernei-apo-Septemvri-i-kyvernisi-KSexnietai-i-katargisi-ton-Panelladikon/737056) επιβεβαιώνεται πως δύο μήνες αργότερα εξακολουθούν να μην έχουν ιδέα πώς θα τις καταργήσουν, οπότε λένε ότι τελικά μπορεί να τις καταργήσουν σε βάθος πενταετίας, το 2022 και βλέπουμε – σάμπως αυτοί θα είναι στην κυβέρνηση τότε; Δε βαριέσαι, αδελφέ.
Μερικά πράγματα που ανακοινώθηκαν ακόμα από τον πρωθυπουργό και το υπουργείο, αλλά ενώ βρισκόμαστε ήδη στον Ιούλιο δεν έχουν ιδέα πώς θα τα εφαρμόσουν:
-        μείωση των εξεταζόμενων μαθημάτων στο Λύκειο, αλλά δεν ξέρουν ποια μαθήματα δεν θα εξετάζονται
-        μείωση των διδασκόμενων μαθημάτων στο Λύκειο, αλλά δεν ξέρουν ποια μαθήματα δεν θα διδάσκονται
-       εκπαίδευση στο σχολείο και όχι στο φροντιστήριο, αλλά δεν έχουν σκεφτεί με ποιο τρόπο θα γίνει αυτό
-        υποχρεωτική φοίτηση μέχρι την τρίτη Λυκείου, μόνο που δεν ξέρουν τι θα κάνουν με τις άλλες μεταγυμνασιακές δομές (ΟΑΕΔ-ΕΠΑΣ), οι οποίες έχουν πάρει παράταση τουλάχιστον για άλλα 4 χρόνια
Όλες οι ανακοινώσεις του πρωθυπουργού και του υπουργείου είναι, όπως βλέπετε, βαθιά μελετημένες. Ο Χιουμορίστας δεν έχει κανένα πρόβλημα να δίνει συνεντεύξεις για να κοροϊδεύει τα παιδιά μες τα μούτρα – εξάλλου, αν τα κοροϊδέψει καλά, έχει φροντίσει να έχουν τώρα έχουν πια ψήφο από τα 16 για να τον ψηφίσουν (θυμίζω μερικές ακόμα από τις ελάχιστες χώρες όπου ισχύει η ψήφος κάτω από τα 18: Αιθιοπία, Βόρεια Κορέα, Σουδάν, Νότιο Σουδάν, Αργεντινή, Κούβα, Νικαράγουα).
Εγώ που δεν είμαι χιουμορίστας θέλω να πω ότι εσείς οι αστοιχείωτοι δεν τα καταφέρνετε, επειδή όχι μόνο είστε αστοιχείωτοι αλλά είστε και περήφανοι για την ασχετοσύνη σας – την έχετε κάνει σημαία. Όσο για μας, που βλέπουμε την ζημιά που κάνετε στη χώρα, θα παραμείνουμε για πολλά-πολλά χρόνια στοιχειωμένοι από το πέρασμά σας από την εξουσία.




Tuesday, June 27, 2017

Αχ, τι ωραία να είναι κανείς ευαίσθητος

Θα μάθατε ότι 25 βουλευτές του ΣΥΡΙΖΑ ζητούν από το ΕΣΡ να παρέμβει ενάντια στην "Ελληνοφρένεια", λόγω σεξιστικού αστείου που έγινε στην εκπομπή. Πριν τέσσερα χρόνια ο Αλέξης Τσίπρας, αρχηγός της αντιπολίτευσης τότε, έστειλε μια επιστολή στον «σύντροφο Μαδούρο». Τότε, κάποιες γυναίκες υπάλληλοι της πρεσβείας της Βενεζουέλας στην Ελλάδα διαμαρτυρήθηκαν επειδή ο πρέσβης τις χούφτωνε όποτε γούσταρε, τις ρωτούσε αν είναι υγρές ή στεγνές, εμφανιζόταν ημίγυμνος και απαιτούσε να του κάνουν μασάζ, προσπάθησε να βιάσει μία από αυτές και τις απειλούσε πως θα τις απολύσει όταν έφτασαν στο σημείο να κάνουν και γραπτές καταγγελίες εις βάρος του. Και ο Τσίπρας έστειλε επιστολή στον Μαδούρο ζητώντας του απλώς να αποσύρει τον πρέσβη, γράφοντας: «Μέχρι στιγμής το προσωπικό της πρεσβείας έχει επιδείξει πολιτική ωριμότητα και δεν θα λάβει μέτρα εντός της Ελλάδας που θα δημοσιοποιούσαν το πρόβλημα, γεγονός που θα το εκμεταλλεύονταν στο έπακρο τα συστημικά μέσα ενημέρωσης για να βλάψουν την Αριστερά τόσο στη Βενεζουέλα όσο και στην Ελλάδα». Αυτά έγιναν πριν τέσσερα χρόνια.                                           
Και σήμερα, για το όντως αντιαισθητικό και χαμηλού επιπέδου κατά την γνώμη μου αστείο της "Ελληνοφρένειας", οι 25 Συριζαίοι βουλευτές που δεν είχαν κανένα πρόβλημα με την στήριξη του πρέσβη που βασάνιζε τις γυναίκες υπαλλήλους του, ξεσηκώθηκαν!
Ανάμεσα στους 25, που δεν τους άρεσε το αστείο (μπορείτε να το βρείτε εδώ: http://news247.gr/eidiseis/politiki/sto-esr-stelnei-h-voylh-thn-ellhnofreneia-gia-seksistiko-sxolio.4738524.html) είναι και ο Τάσος Κουράκης, πρώην αναπληρωτής υπουργός Παιδείας της Ελλάδας και ποιητής, που έχει γράψει τον στίχο: «Δεν είναι ότι κόβω τα στήθη μου / για να συναντηθώ μαζί του / είναι ότι εκείνος ξεριζώνει το αιδοίο του / και γίνεται ένα μαζί μου». 





Monday, June 26, 2017

Ευχαριστούμε, Ντον

Πριν από τρεις μήνες περίπου, έφυγε από τη ζωή ένας από τους σημαντικότερους κωμικούς που έζησαν ποτέ, ο Ντον Ρικλς - εκτός από την τεράστια κοινή αποδοχή του, ήταν και είναι ένας από τους τέσσερις πιο αγαπημένους μου κωμικούς.
Ο Ρικλς ήταν στην πραγματικότητα ένας πολύ γλυκός άνθρωπος, ο οποίος είχε υιοθετήσει μια περσόνα που "πρόσβαλε" τους διάφορους στόχους του, χωρίς να βρίζει, κάνοντας όλους γύρω του, και τον εκάστοτε στόχο να λύνεται στα γέλια. Γι' αυτή του την επιθετική περσόνα τον είχαν ονομάσει "Mr. Warmth", ο "Κύριος Ζεστασιά" δηλαδή.
Στα παρακάτω βίντεο μπορείτε να τον δείτε:
Στο πρώτο βίντεο να κάνει ξεκαρδιστική πλάκα με τον Φρανκ Σινάτρα, με τον οποίο ήταν φίλοι και ο Ρικλς ήταν ο μόνος άνθρωπος στον κόσμο που τολμούσε να διακωμωδεί τις έντονα φημολογούμενες σχέσεις του με την ιταλική μαφία της εποχής εκείνης.
Ακόμα πιο ξεκαρδιστική είναι η φάρσα που είχε κάνει ένα βράδυ στον Σινάτρα: ο Ρικλς είχε βγει για ραντεβού με μια κοπέλα, ελπίζοντας να την "ρίξει" και στο κλαμπ που την πήγε να φάνε ήταν ο Σινάτρα, με τον οποίο δεν ήταν ακόμα κολλητοί φίλοι. Η κοπέλα, κοιτώντας με δέος τον Σινάτρα που ήταν τεράστιος σταρ, ρώτησε τον Ρικλς αν γνωρίζονται. Ο Ρικλς της απάντησε πως είναι σαν αδέρφια, και ως απόδειξη πήγε να χαιρετίσει τον Σινάτρα (που περιβαλλόταν από κάμποσους μπράβους). Μιλώντας του, του ζήτησε μια χάρη: όταν ο Σινάτρα θα έφευγε από το μαγαζί, μήπως θα μπορούσε να περάσει μπροστά από το τραπέζι του Ρικλς και να τον χαιρετίσει εγκάρδια, ώστε η κοπέλα να πειστεί για το πόσο φίλοι είναι; Ο Σινάτρα συμφώνησε. Φεύγοντας από το μαγαζί, σταματάει μπροστά από το τραπέζι του Ρικλς, του λέει εγκάρδια "γεια σου Ντον" και ο Ρικλς γυρίζει και του φωνάζει, τάχα εκνευρισμένος: "Σε παρακαλώ, Φρανκ, δεν βλέπεις πως μιλάω με την κοπέλα εδώ;"!!!
Στο δεύτερο βίντεο μπορείτε να τον δείτε να "επιτίθεται" λεκτικά στον Μάρτιν Σκορτσέζε, σε τιμητική εκδήλωση για τον σκηνοθέτη, ο οποίος τον είχε επιλέξει για έναν ρόλο στο "Καζίνο". Ως απάντηση, χρόνια μετά, σε τιμητική εκδήλωση για τον Ρικλς όπου συμμετείχε η αφρόκρεμα της αμερικάνικης κωμωδίας, ο Σκορτσέζε με τον Ρόμπερτ Ντε Νίρο έκαναν μια αντίστοιχη "επίθεση" στον Ρικλς - μπορείτε να το δείτε στο τρίτο βίντεο.
Ο Ρικλς εμφανιζόταν σε σόου και έδινε παραστάσεις σε καζίνο και σε θέατρα μέχρι και 1-2 χρόνια πριν τον θάνατό του, και ήταν, λίγο πριν τα ενενήντα του, εξίσου εύστοχος και γρήγορος όπως στα νιάτα του. Υπάρχουν πάρα πολλά βίντεο με εμφανίσεις αυτού του θρύλου της κωμωδίας στο Youtube -αξίζει να τα δείτε όλα. Δύο από αυτά είναι το τέταρτο βίντεο, όπου κάνει τον Ντένζελ Ουάσινγκτον σχεδόν να κλαίει από τα γέλια στο σόου του Ντέιβιντ Λέτερμαν, και το πέμπτο βίντεο, με όλες τις εμφανίσεις του στο σόου του Κρεγκ Φέργκιουσον, με τον οποίο είχαν εξαιρετική χημεία:
https://www.youtube.com/watch?v=q5_V9RT8aR8
https://www.youtube.com/watch?v=RONkAEMduSc
https://www.youtube.com/watch?v=hU43I9yWbQQ
https://www.youtube.com/watch?v=I72wiRByxvU
https://www.youtube.com/watch?v=KSqXKNUFYM8&t=6795s